ශ්‍රී ලංකාවේ දේසපාලන වියදම

ශ්‍රී ලංකාවේ දේසපාලන වියදම

ගයන්ත කරුණාතිලක ඇමති කියන්නේ "දැනට අමත්යමන්ඩලයේ 92 ක් ඉන්නවා එකතුවෙන්න කැමති ඕන කෙනෙකුට ඉඩ." ලෙසයි !

W A විජේවද්දන හිතපු මහබැංකු වේ නියෝජ්‍ය අදිපති තුමාට අනුව එක ඇමතිකෙනෙක් නඩත්තු කිරීමට මසකට රුපියල් ලක්ෂ 50 ක් වැනි මුදලක් 2007 වැනි ඈත කාලයේ වියදම් කර ඇත. එනම් වසරකට ලක්ෂ 600කි වැනි මුදලක්, දැනට වසර 9 ට පෙර අප දරනලද බවයි.

මෙහිදී ඔහු ඉතා වැදගත් කාරනාවක් පෙන්වාදෙයි එනම් අමාත්‍යංශ වැය  ශිර්ෂ වල මේ මුදල් සැගවී ඇතී ආකාරයයි.

මා මිට කලකට පෙර සදහන් කලේ ඇමැතිවරයකුගේ මාසික වැටුප රුපියල් ලක්ෂ 30ක් වත් මේ රටේ වියයුතු බවයි නමුත් අප සිංගප්පුරුව වැනි ආදර්ශයකට යන විට ඇමතිවරයකුට ආරක්ෂාව ලබාදෙනවා නම් අදාළ ආරක්ෂක වියදම දැරිය යුත්තේ අදාළ ඇමතිවරයයි මේ නිසා රටට දැනීමට වන වියදම අවම වෙන අතර මේ ඇමති වරු තමන්ගේ වාහනය පදාවා යෑමට පෙලබෙනු ඇති.

මා මේ යෝජනාව ලලවිට බ්ලොග් ලොවේ හොදයි කිව්ව කිසිවෙක් නැති තරම් නමුත් ප්‍රායෝගිකව සිදුවෙන්නේමම යෝජනා කලමුදල් වගේ දහස් ගුණයක් වියදම් වීමයි.

ඉහල වැටුපක් ලබන විට නිතැතින්ම මේ දෙසපාලනයයන් කුමන දුර්වලතා තිබුනත් තම රටේ ජනතාව ඉදිරියට යාමේදී හ්ර්ධ සකශියට අනුව නැවත නැවත තමාටම චෝදනා කරගනිමක් කරනවා තමන් ගෙන් සේවයක් උනේ නැත්නම්.

අද ඔවුන් එන්නේ විශාල වියදමක් දරල මෙනිසා ඔවුන් කිසිවිට මෙවැනි මානසික මට්ටමකට පත්වන්නේ නෑ.

ඉහත සාකච්චාවේ බන්දුල ජයස්සේකර මහතා පෙන්වාදෙන්නේ තමා ඕස්ට්‍රේලියාවේ විදේශ අමාත්‍යංශයේ සේවය කරන කාලයේ බැසිල් රාජපක්ෂ නමැති ශ්‍රී ලංකාවේ මහරජ්ජුරුවන්නේ සොහොයුරු පැමිණි විට ඉතා සුකොපබෝගී හෝටලයක වාසය කර ශ්‍රී ලංකාවට පිටත්වී යාමට එද්දී ඔහුට Business class  වලට ටිකට් ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ වියදමෙන්  සුදානම්  (ස්තුති රසික වරද පෙන්වාදුන්නට ) කලවිට අප බැසිල් තුමා තමාට උවමනා first class යාමට බව දන්වා අදාල වෙන්කරගැනීම කලවිට ඔස්ට්‍ර්ලියාවේ විදේශ අමාත්‍ය නිලදරිනිය අසා ඇත්තේ කොහොමද ඇමතිවරයකු first class යන්නේ අපේ රටේ නම් මෙය සිදුවෙන්නේ නෑ කියල එවිට බන්දුල මහතා නිරුත්තර වූ බව සදහන් කරනවා.

මම හිතනේ අද සියල්ලම පහසුවෙන් පරිගණක ගත කරන ලද යුගයක සිටින අපට අමත්යන්සයක සියලු වියදම් බලාගැනීමට වෙබදවියක් මගින් සිදුකල හැකිනම් වංචා සිදු උනත් මෙපමණ වෙන්නේ නෑ යම් හෝ පලදයිතාවයක් අපට ලැබෙනවා.

අද තක්ෂණය කොපමණ දිවුණු දැයි දැනගැනීමට https://www.truecaller.com/ වැනි අඩවියක ඔබේ මිත්‍රයකුගේ අංකය ඇතුලත් කර බලන්න බොහොදුරට ඔහු හෝ ඇයගේ නම සොයාගත හැකියි.

මෙවැනි යුගයක සියලු අමත්යන්ශවල කරන වියදම් වල විස්තරයක් ලබාගැනීම කල නොහැකි බව කියනවනම් මොනතරම් විහිලුවක්ද ?

වස කඩේ මුදලාලි සරනං ගච්චාමි !!

දෙවන කොටස 

ලෝකයේ කෘමිනාශක වෙළදාමෙන් (වස වෙළදාමෙන් ) සිදුවන විනාශය සහ අප ආහාරයට ගන්න වසවල තත්වය, ගැන කරන ලද අපුරු විස්තරයත් ඉහත සිංහලයට පරිවර්තනය කරන ලද BBC ආයතනයේ 

Earth Report අනුසාරයෙන් නිපදවී ඇත .

  මේ කතාව ඇසීමට පෙර අප දැනුවත් විය යුත්තේ මේ වනවිට ලෝකයේ වැඩිම කෘමිනාසක බාවිතා කරන රට ශ්‍රී ලංකාව බවයි.

ප්‍රමාණයෙන් බැලුවහම හෙක්ටයාරයකට එකක 10 ගැසිය යුතු රසායන ද්‍රව්‍ය අද වනවිට එකක 185 වැනි සිතාගත නොහැකි ප්‍රමාණයක් වගාවට යොදන රටක් වි ඇත.

 

දැන් වැඩසටහනට යොමුවෙමු සෑම වසරකම පලිබෝදනාෂක විෂවීමේ අනතුරු දශලක්ෂ 25 ක් සිදුවන වාතාවරණයක් තුල මේ සන්කයා ලේකන සියල්ලම වාර්තා එන්නේ දියුණු රටවල සිදුවූ අනතුරුයි එනම් අපවැනි රටවල සිදුවන අනතුරු කිසිදු සන්කයා ලේකනයක් මෙම වාර්තා වල ඇතුලත් නොවෙයි, මෙහිදී වුර්තිය අනතුරු වලින් 14% පලිබොඩ විෂවීම වන අතර ගොවීන්ගේ මරණ වලින් 10%ට හේතුවත් පලිබොද විෂවිමයි.

 

නමුත් හානියේ සැබෑ තත්වය වන්නේ ඉහත සන්ක්‍යා ලේකන වලින් අනාවරණය නොවන්නේ මේ සන්ක්‍යා ලේකන අදාළ වනේ දියුණු ලෝකයේ රටවලට නිසා.

 

මෙහිදී පැරතියොන් නමැති ඉතාවිෂ සහගත රසායනය කාම්බෝජයේ අලවි කල විට එහි ගොවින් කිසිම ආරක්ෂක විදික්රමයක් නොමැතිව බාවිතයට ගන්නා ආකාරය පෙනවාදෙයි.

 

කාම්බෝජයේ ගොවිතැන් කරන සියලු දෙනාම පාහේ පලිබොද නාශක විෂවීමට ලක්වී තිබීම සාමාන්‍ය වන ආතර 40% පමන වමනය දාපු බව සදහන් වේ 

 

මේවා පාවිච්චිය ගැන සැලකීමේදී  අකුරු කියවිය නොහැකි පුද්ගලයන් මේවා පාවිචිචි කරනු ලබයි,  කිසිදු අත්වැසුම් පාවිච්චියකින් හෝ නිවැරදි මත්රාවකින් තොරව අධිකව කුබුරු වලට මේ විස යොදනු ලබයි ඉන්පසු ගමටම පොදු වැවෙන් මේ විස සහිත ටැංකිය  සෝදා දමනවා.

 

මෙහිදී ඔගේනෝ පොස්පෙට් නමැති රසායනිකය හානි කරන්නේ ස්නායු පද්දතියටයි, මෙනිසා නුරුස්සන බව නින්ද නොයාම වමනය ඇවිදීමේ අපහසුව, පාලනයක් නැතිකම අධික ලෙස දහදිය දැමීම, හුස්ම ගැනීමේ අපහසුව පාචනය යටිබඩේ මස්පිඩු පෙරලීම අවසාන ලෙස ඇටමිදුළුවල වේදනාව ඇති වෙනවා.

 

මෙහි ලස්සනම දේ පැය 14 ට කලින් බෙහත් විදින ලද බෝගයේ පලදාව නෙලීමට යනවිට අදාළ කුරුමිණියා පණපිටින් සිටීම මගින් පෙන්වන්නේ මේ විෂට කුරුමිණියා පුරුධු වීමයි. දැන් ඔවුන් මැරීමට ඊට වඩා අධික විස උවමනා කරනවා.

 

තවදුරටත් පුහුදු වැඩසටහනකදී ඇස් කැසීමේ සහ පෙනීමේ අපහසු තා හැමෝටම වගේ තියනවා, ගොවින් අතරින් 3 දෙනෙකුට වමනය තියනවා, 10 දෙනෙකුට ඔක්කාර හුස්මහනිමේ අමාරුකම්, හිතල හැදීම පිටදිගේ දහදිය දැමීම තිබෙනවා.

 

මෙහිදී පලිබෝධ නාශක 5ක් එකට මිශ්‍ර කර බෝග වලට ඉසීම කරයි  අත්වැසුම් නැතිව කෘමිනාශක මිශ්‍ර කිරීම වැනි බයානක දේ මොවුන් සිදුකරනවා.

 

මෙහිදී වැඩියෙන් පලිබෝදකයන් බෝවෙන අතර වැඩියෙන් බෙහේත් ගැසීම  කරයි ඉන්පසු තව පලිබෝධිතයන් බෝවෙන අතර තව වැඩියෙන් බෙහෙත් ගැසීම කරයි මෙය සුදුවක් ලෙස වැඩිවැඩියෙන් බේහෙත් යෙදීමකිරීමෙන් ගොවීන්ගේ ආර්ථිකයත් ඔවුන්ගේ සවුක්යත් රටේම පසත් ලැබෙන පලදාව විසවිමත් යන සියල්ල එකවර සිදුවෙයි. 

 

මෙහිදී 

01. පලිබොඩ නාසක සදහා ආරක්ෂක ඇදුම්  උණුසුම වැඩිනිසා අදින්න බෑ

 

02. ප්ලාස් ටික නිසා මේ ඇදුම  ඉතා පීඩාකාරීවගේම හුගදෙනෙකුට ඇත්තෙත් නෑ

 

03.   මුදල් දිල ගැනීමට වත්කමක් නෑ

 

මෙහිදී මේ මෝඩ මිනිසුන් පලිබොඩ නාශක යෙදුවහම තමන් නවීන සමාජයේ බව සිතනවා, මෙය මානසිකවත් එක්තරා තත්වයක් ගොවීන්ට ලබාදෙනවා.

 

පොලිඩොල්, මෙරින්ෆොසේ, මිතයිල් වැඩියෙන් අලවිවෙන්නේ මේ වටපිටාව තුලයි.

 

 බෝංචි වැනි වගාවල ඉතා විශාල ලෙස මේ විස යෙදීම කරනවා විෂ වීමට ලක්වුණ ගොවියෙක් කියන්නේ 

 

"මම එළවලු කොටුවේ ඉන්නකොට දහදිය දැමීම දැනුන මට ඇවිදගන්න බැරිව ගියා, ගෙදර ගියගමන්ම වමනේ දාන්න ගත්ත, ඉක්මනින් බෙහෙත් ගන්න දොස්තර ගෙදර යන්න උනා. මට වෙන විකල්පයක් නෑ මට පලිබොද නාශක යොදන්න වෙනවා "

 

මෙහිදී කාම්බෝජ්යානු බාෂාවෙන් මේ උපදෙස් මුද්‍රණය වී නෑ , මේවා ගෙදර තබාගන ඉන්නේ නිදනකාමරේ හෝ කෑම කන කාමරේ.

 

හාල් සහ DDT තබා තිබෙන්නේ එකම තැනයි.    

 

තවදුරටත් රෝග ගැන බැලීමේදී සමේ රෝග, සමේ කැසීම ඉඳගෙන සිටෙමේ අපහසුව නින්ද නොයාම කල්පනාව නැතිකම, වැනි රෝග රාශියක් ඇතිවී ඇත්තේ  දිගකාලයක් පලිබොඩ වලට නිරාවරණය වීමෙන් බව ව්යිද්යවරු පෙන්වාදෙයි. 

 

මෙහිදී කරන ලද සංගණනයකින් තහවරු උනේ සෑම 3 දෙනෙකුටම එක පුද්ගලයෙක් විසවිමට ලක්වුණා .

 

මෙහිදී EARTH REPORT - 2 හි විනාඩි 4 කුත් ත්ත්පර 40 ක් ගිය තැන සිදුවී ඇති හමේ රෝග පෙන්වනවා.

 

 කාම්බෝජ රජය මෙය සැලකිල්ලට නොගනී,මේගැන පුදුම වියයුතු නෑ අප ශ්‍රී ලංකාවේ බැලුවත් මැස්සන් වහන අපිරිසිදු මාළු පාන් එකක් විනාශ කරන ආහාර පරීක්ෂක වරු අධික ලෙස වසගන මෙවැනි එළවලු විනාස කිරීමට ක්‍රියා නොකරයි, ඔබ මෙයට කියයි අපට තක්ෂණය නෑනේ කියල 

 

 

ඉහත තක්ෂණය බලන්න ඉතා අඩුමිලට මෙවැනි උපකරණ මගින් වසගසන ලද ආහාර හදුනා ගන්න පුළුවන්.

 

ප්‍රශ්නය මේවා හදුනා ගැනීම නෙමෙයි යම්විදියකින් මේ පර්යේෂණ කලෝතින් අද වෙලදපොලේ තියන ආහාර වලින් 95% පමණ ඉවත් කල යුතු වෙනවා.

 

නමුත්  විශාල ලෙස සොබාවික සහල් වර්දනය වූ විට රජයට  මෙම තක්ෂණය  පාවිච්චි කල හැකියි, එවිට සියලු දෙනා "වස විස නැති" කෙසේ වෙතත් වසවිස අඩු ගොවිතැනකට යොමු කල හැකියි.  

         

 

 

රසායන කෘෂි කර්මයේ යෙදෙන උගතුන්ට චාර්ලස් කුමරුගෙන් පාඩමක්.

චාර්ල්ස් කුමරුගේ  Highgrove වත්ත අද ලොකයේ රසායන කෘෂි කර්මයෙන් තොරව මුළුමනින්ම සොබාවික ගොවිතැන කරන විදි ගැන අපුරු දැනුම් සම්බාරයක් ලබාදේ.

ඔබ මෙම වැඩසටහන බැලුවොතින් ශ්‍රී ලනකවේ දේශීය දැනුම ලබාදෙන තිලක් කන්දේගම මහතා මෙහිසදහන් කරන ලද කොපමණ විදික්ර්ම අතරින් දේශීය ක්‍රම පාවිච්චි කරනවාදැයි ඔබට සිතනු ඇති.

   අපි නැවත Highgrove කතාවට ගියොත් ඔවුන් පෙන්වාදෙනවා ඇයි එළවලු වගාව තුල මල් වවන්නේ කියල, ඉට මුලික ගෙතුව වගාවට හනිකර කෘමින් කාදමන විලෝපිතයන් ඇති කිරීමටයි.

මෙය විද්‍යාවක් වගේම කලාවක්, බොහෝ දේ ගොවියෙක් වීමේදී ඉගනගැනීමට තියනවා අප කිව්වොත් ගොම පොර ටිකක් දාල ඇටයක් විසිකරලා ඉන්න කියල එක විශාලා මුලාවක්.

මට තේරෙන වැදගත් ම දේ සහ මිල අදිකම දේ ගොවීන්ට පොහොර දීම හෝ ආධාර දීම නෙමෙයි සොබාවික ගොවිතැනේ තක්ෂණය ගැන දනුවත් කිරීමයි.

ඉහත Highgrove උදාහරණයේ දී වසිකිලි මල ද්‍රව්‍යත් වගාවට යොදන අපුරු ක්‍රමය බලන්න.

ශ්‍රී ලංකාවේ නම් මේ දැනුම අද වනවිට කීපදෙනෙක් සතුව පවතී, බොහෝ දන්නා උදවිය මෙය තව අය සමග බෙදා නොගැනීමත් විශාල පාඩුවක්.

රජය සොබාවික ගොවිතැන ගැන උනන්දුනම් ගොවියන් දැනුවත් කිරීමට රුපවාහිනි වැඩපිළිවෙලක් කරනවානම් ඉතා වටිනවා.

බලවතුන් ගෙන් ගොවියන්ට දැනුම ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලන්න තමයි අවසානයේ කියන්න තියෙන්නේ.

      
 වන්චනික සහල් කලවම් කරන්නන් ගෙන බේරෙන විදිය 

 

ශ්‍රී ලංකාවේ කෘෂිකර්මයට සිදුවූ දේ

මේ බ්ලොග් අඩවියට කොඑම්ටුවක් දමන ඇනෝ  වරයෙක් ඉතා වටිනා විස්තරයක් දමා තිබුන.
මම කල්පනා කළා මෙම කොමෙන්ටුව නව පොස්ට් එකක් ලෙස ඵල කරන්න.

ඊට පෙර ලෝකයේ රසායනික කෘෂිකර්මය ගැන යමක් කිවයුතුයි, එනම් මේ රසායනික ද්‍රව්‍ය ක්රිශික්ර්මයට පැමිණියේ කෘෂීකර්මය තුල ඇති ගැටළුවක් විසදීමට නෙමෙයි ලෝක යුද්ද දී පුපුරන ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කල රසායන ගාර සදහා නව වෙලදපොලක් සොයාගැනීම සදහායි.

දැන් ඇනෝ මොමෙන්ටුව (AnonymousApril 4, 2016 at 10:23 AM)

  ස්තුතියි ඇනෝ ඔබට !!

    එදා ලංකාව පාලනය කළ විදේශිකයින් ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරික අරමුණු වෙනුවෙන් අපේ කෘෂි ආර්ථිකය තේ පොල් රබර්වලට සීමා කළා. ඒ නිසා අපිට බජිරි පවා කන්න සිද්ධ වුණා. මේ නිසා ඩී.ඇස් සේනානායක 1948-49 ගොවි ජනපද ඇතිකරල දේශීය වී වගා කරන ව්‍යාපාරයකට ගියා. හැබැයි ඒ කාලෙත් වමේ ව්‍යාපාරයෙන් ගොවි ජනපද ඇතිකිරීම සම්බන්ධව විවිධ විරෝධතා ආවා. ඒ නිසා ගම්මට්ටමේ සංවිධාන ශක්තියක‍ට ගොවිජන පද හරහා බාධාවක් එල්ල වේවි කියන බය වමට තිබුණ. විරුද්ධ වෙන්න හේතුව ඒකයි. 1925 නාච්චාදූවෙන් තමයි ගොවිජනපද ව්‍යාපාරය ආරම්භ වෙන්නෙ. නමුත් ‍වී වගා වැඩපිළිවෙළ එතැනදී අසාර්ථක වුණා. ඒත් ලංකාවෙ ගොවීහු ගම්මට්ටමින් වී වගාව කවදත් අත්හැරියෙ නැහැ.

1953 දී විදේශීය මහාචාර්යවරයෙක් වෙච්ච මූම (Prof. J.C. Moomaw) කෘෂිකර්මාන්තයට උපදෙස් දෙන්න ලංකාවට එනකො‍ට Ford ට්‍රැක්ටරය ගෙනාව. “උඹලගෙ හරක් හැටකින් කරන වැඩේ අපේ එක Mechanical හරකගෙන් කරන්න පුළුවන්” කියල මූම කිව්ව. ඩී.ඇස්. සේනානායක ට්‍රැක්ටරේ ළඟට ගියා. කෝ මේකගෙ තණකොළ කන ‍කට, ට්‍රැක්ටරේ මැදට ගියා. කෝ මේකගෙ කිරිගන්න බුරුල. ඒකත් නෑ. පිටිපස්සට ගියා කෝ ගොමදාන තැන. ඩී.ඇස්. කිව්ව මට උඹලගෙ හරකාගෙන් වැඩක් නැහැ කියලා. මූමට යන්න කිව්ව.

ඩී.ඇස්. එළවපු මූම 1960 දී සේනානායකගෙන මරණයෙන් පස්සෙ ලංකාවට එනව. ඇම්.ඩී. ඛණ්ඩ, සී.පී. ද සිල්වා කෘෂිකර්ම ඇමතිවරු හැටියට මේ කාලෙ කටයුතු කළා. මේකත් එක්ක ‍දේශීය කෘෂිකර්මයෙ දැවැන්ත පෙරළියක් වෙනවා. අපේ මිනිස්සු දේශීය වී වගාව අත හරිනවා. සමාගම් ඇවිල්ල පෝර දෙනවා. අයි ආර් 8 සහ තායිවාන් කීයල වී වර්ග දෙකක් ලංකාවට හඳුන්වා දුන්නා. අයි ආර් 8 මිටි ගොයමක්. හරිම ලස්සනයි. අස්වැන්න ගොඩක් ආව. හැබැයි පෝරදාන්න ඕන. පුංචි පෝර පැකට් එකක් දුන්නෙ සීනී වගේ පෝරක්. හැබැයි අවුරුද්දයි ගියෙ ලංකාවෙ කවදාවත් තිබුණෙ නැති හිතාගන්න බැරි දිලීර ආසාදනයක් ආව. මේකෙන් තමයි පළමු විපත ඇතිවුණේ.

කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවත් සමාගම්වලට අහුවෙල හිටියෙ. ඒව ගණන් ගත්තේ නැහැ. වැඩිවන ජනගහනයට වැඩි අස්වනු කියල අලුත් වී වර්ග ජනප්‍රිය කළා. දිලීර ගොයමට එන්න පටන් ගත්ත. මේ නිසා 1960 දී පළමු වරට ඇමෝනියම් සල්ෆේට් කුඹුරට දානව. විදේශිකයන් මේව ජනතාව අතරට ගෙනිච්චෙ සමුපකාර ව්‍යාපාරෙන්. සමුපකාරෙන් පොහොර ගත්තු රිසිට් එක තිබුණෙ නැත්නම් ගොවියගෙ වී ටික සමුපකාරයට ගන්නෙ නැහැ. 1963, 1964 වෙද්දී මේ තත්ත්වය වැඩි වුණා.ගොවියො හැමෝම දේශීය වී වගාව අතහැරල අලුත් වී වගාවට ගියා. ඒ එක්ක පෝර, කෘෂිරසායන ආව. පෝර භාවිතයත් එක්ක පස නිසරුවෙනව.

අපි පසට යෙදුවෙ NPK නයිට්‍රජන්, පොස්පරස්, පොටෑෂ් හැබැයි පසේ සමතුලිත බව රැකෙන්න නව මූල ද්‍රව්‍ය 18ක් 19ක් විතර අවශ්‍යයි. ඒව NPKවල නැහැ. ‍මේ නිසා වෙච්ච විපත තමයි අපේ පසෙන් මූලද්‍රව්‍ය ගණනාවක් අතුරුදහන්වීම. දැන් අපිට කියනව ඒ අතුරුදහන් වෙච්ච මූල ද්‍රව්‍යයක් පසට දාන්න කියලා. මේ හින්ද දැන් පෝර නැතුව බැරි වෙලා. විදේශීය වී වගාවත් එක්ක අපේ වගා කලාවත් වෙනස් වෙනවා. දේශීය වී වගා කරපු කාලෙ දින 45ක් වතුර දුන්නා. දැන් දවස් 15යි 20යි. දැන් වී ඉහළ ඉවරවෙන කොට වල්පැළ හැදෙනවා. එතකොට වල් මර්දනයට රසායනික ද්‍රව්‍ය ගහන්න ඕන. යල කන්නය මාර්තුවල පටන් ගන්න ඕන. මාස් කන්නය වප් මාසෙ. ඒ අනුව තමයි අපේ වගා කන්න හැදුණෙ. ඉර හඳ අපිට බලපෑවා. කෘෂිරසායන සමාගම් මේ චක්කරේ වෙනස් කළා. මේ අය කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුව අත්අඩංගුවට ගත්ත.

සමාගම්වලට යට වෙච්ච වැඩපිළිවෙළක තමයි රජයන් පවා හිටියෙ. අපි කළේ “තෙල් ලාභ කරව්!, පොහොර ලාභ කරව්!” කියමින් බහුජාතික සමාගම් පොහොසත් කරපු එක. පසුකාලීනව තෙල්, පොහොර එපා කියන සටන් පාඨය අතට ගත්ත කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවෙ හිටපු උපවංශ කියන විද්‍යාඥයා ගොවිපළක් ආරම්භ කළා. එතැනදී තේරුණා අපි අල්ලගෙන ඉන්නෙ වැරදි තැනකින් කියල. අපේ පස මැරිල. පස ඝාතනය වෙලා කියලා. එතනදී අපිට පිළිගන්න සිද්ධ වුණා. ඒ ඝාතනය වෙච්ච පසේ මොනව වගා කළත් වැඩක් නැහැ. අපි දැන් පස හදා ගන්න ඕන. පර්යේෂණ විදියට යම් යම් විද්‍යාඥයින් සම්ප්‍රදායික භෝග ඇසුරින් අපේ ස්වභාවික ගොවිපළවල් යම් සාර්ථක තත්ත්වයකට ගෙනැල්ල තියෙනව. වස වර්ග නැතුව දිලීර නාශක, වල් නාශක නැතුව අපිට වගාකරන්න පුළුවන්.

අපි හැමදාම හිතන්නෙ අපිට කිසිම දෙයක් වෙනස් කරන්නම බැහැ කියලා. එහෙම හිතුවොත් අපිට මේවා කවදාවත් වෙනස් කරන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. රජය මගින් යම් කිසි ක්‍රියාත්මක වැඩපිලිවෙලක් පටන් ගැනීම වඩා සුදුසුයි.

උදා: කෙසෙල් වෙළෙන්දන්ට කාබයිඩ් ගැසීම ගැන නිසි රෙගුලාසි පනවලා මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරුන් විසින් කෙසෙලේගෙඩි ඉදවන ස්ථාන බලා ඒවා වටලලා නියමිත ස්ටෑන්ඩර්ඩ්ස් වලට තියෙනවාද කියන එක චෙක් කලොත් කෙසෙල් ගෙඩි බිස්නස් කරන අය කලින්ට වඩා බය වෙලා වඩා සැලකිලිමත් වේවි. කාබයිඩ් ගහන්නෙම නැහැ කියන්න බැරිවුනත් ඔවුන් ටිකක් අඩුවෙන් භාවිත කරන්න සහ කලින් තරම් කාබයිඩ් නාවන්න උත්සාහ කරන් නැහැ. මෙතන අක්‍රමිකතා නැතුවාම නෙමෙයි. උදාහරණ ලෙස සමහර නිවෙස්වල ලොකු වලවල් තියාගෙන දුම් ගහනවා කියලා පෙන්වලා නිළධාරින් රවටන රවටන්න පුලුවන්.

අවාසනාවට ලංකාවෙ ඉගෙනගත් මිනිස්සු හරි අකමැතියි ඒප්‍රන් එකක් ඇඳලා අහු මුලු අස්සෙ රිංගන්න. ඔවුන් නිවෙස් වල කෙසෙල්ගෙඩි පරීක්ෂා කරන්න එන්නෙ පුල් සූට් ගහලා. ඉතිං එයාල ආකල්පීයව වගේම බාහිරවත් රැකියාවට ගැලපෙන විදියට පෙනුම පවා වෙනස් කරන්න ඕනි.

ඒ වගේම ඉතාම අපිරිසිදුවට පාසැල් සඳහා කෑම හදන තැන් පලාතේ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකට ගිහිපු ඔත්තුවක් අනුව ඇවිත් හදමින් සිටි ආහාර පවා සීල් කරලා ඒවා විනාස කරල ඉන් පසු නැවත කෙටි ආහාර සකස් කිරීම පටන් ගන්න පෙර තිබිය යුතු අවශ්‍යතා ගැන ස්ටෑන්ඩර්ඩ්ස් නියම කරනවා. ඉතිං අර මනුස්සයා ඒ වැරදි හදාගන්න කල් ආයෙත් කෙටි ආහාර හදන්න බැහැ. මෙතනදි තිබෙන තවත් අඩුපාඩුවක් තමයි මේ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂක ආදී සෞඛ්‍ය අධීක්ෂණ කන්ඩායම් වලට රජය යොදන මුදල සහ සම්පත්.

මේ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරු හෝ ඒ සමාන්තර රාජ්‍ය නිළදාඅරීන් මගින් ගොවීන්ද වගාවන්ද පරීක්ෂා කල හැකියි. නමුත් නහය දිව සම සරීරය පමණක් අරං ගිහින් මේක කරන්න අමාරුයි. ඒ සඳහා නවීන දැනුම වගේම ඒ පහසුකම් ඒ අයට ලැබෙන්නට ඕනි. ඒ අවස්ථාවලදී ගොවීන්ට නියම වන දඩ ආදිය වෙත්නම් අනිවාර්යෙන් එයින් කොටසක් අර වැටලීම් කරන අයට ලැබෙන්නට ඕනි. මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරු ඇටෙන්ඩන්ට්, හෙදියො, දොස්තරලා ට සාපේක්ෂව අඩු වරප්‍රසාද තමයි ලබන්නෙ. මොකද ඔවුන් ස්ට්‍රයික් කලා කියලා ලෙඩ්ඩු මැරෙන්නෙ නැති නිසා ඔවුන්ගේ වැටුප් සදහා කරන අරගල ආන්ඩුව සලකන්නෙ නැහැ.

මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂක බොහෝදෙනෙක් ඉදිරිගාමී ආකල්ප තියෙන පරිඝනක දැනුම නවීන දැනුම ප්‍රායෝගික වැඩ ගැන උනන්දු අය. නමුත් සාමාන්‍ය සමාජය සහ රජය ඔවුන් දෙස බලන්නෙ මහ කරදරකාරයො පිරිසක් විදියට පමණයි.

දැනට තිබෙන ප්‍රායෝගිකම ක්‍රමය විදියට මම දකින්නෙ මේ මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂක හෝ ඊට සමාන්තර සේවයක් මගින් ආහාර නිෂ්පාදනය ඇසුරුම හා බෙදාහැරීම මීට වඩා විධිමත්ව සහ ප්‍රායෝගිකව අධීක්ෂනයට ලක් කිරීම. ඒ සඳහා රජයත් හුදු මහජනයාත් එහි අවශ්‍යතාවය වටහාගත යුතුයි.

ගොවීන් බොහෝවිට කෘෂීරසායන අපිට සහ කෘෂි රසායන කඩකාරයට ඕනි විදියට භාවිත කරන නමුත් කිසිම රජයේ වගකිව යුතු හස්තයක් මේවා නියාමනය කරන්න හෝ පාලනය කරන්න නිසි බලපෑමක් කලේ නැහැ. මිනිස්සු ඉබේ සංවර වෙයි කියල හිතන එක මෝඩ කමක්. කිසිම වාසියක් නැතුව බලපෑමක් නැතුව ඉබේ හොඳ බබ්බු වෙන මිනිස්සු ඉන්නෙ සුරංගනා කතා වල.
 

එලවලු ගොවියො බොහෝ වෙලාවට වැටෙකොලු දවස් තුනෙන් තුනට කඩනවා. බණ්ඩක්කා දවස් දෙකෙන් දෙකට අස්වනු නෙලනවා. කරිවිල සතියට දවසක් කඩනවා. මුල් වර අස්වනු හටගත්තාම අපි අස්වනු නිසිකලට නෙලුවෙ නැත්නම් නැවත අස්වනු හටගැනීමේදි අස්වැන්න බාල වීමක් සිදු වෙනවා. ඉතිං මේ විදියට දවස් දෙක තුුනෙන් එලවලු කඩන්න වෙන වගාවක කෘමිනාශක පොතේ විදියට ගහන්න ක්‍රමයක් නැහැ. දවස් දාහතරක් යනතෙක් අස්වනු අවස්ථා හතරක් පහක් මෙට්‍රික් ටොන් කිහිපයක අස්වැන්න අපතේ යවන්නෙ කොහොමද කියලා මට හිතාගන්න බැහැ. බොහෝ කෘමිනාශක ලේබල් වල තියෙන්නෙ කෘමිනාශක ඉස දින දාහතරකට පසු අස්වනු නෙලාගන්න කියලා. ඒක මොන තරම් ප්‍රාෙයා්ගිකද? අපිට අස්වනු හටගන්න කලිං තෙල් ගහල තියන්න බැහැ මැස්සට. විශේෂයෙන් වම්බටු වගේ බෝගයකට පනුවො බෝ වුනාම අස්වනු නෙලන කාලසීමාවේදීම කෘමිනාශක යොදන්න වෙනවා. බණ්ඩක්ක වලට අද තෙල් ගහල හෙට කඩනවා..එහෙම නැත්තං බණ්ඩක්ක කඩලා විසි කරන්න වෙනවා මුර හතක් විතර කාලෙ හරියනකල්.

මේක කෘෂිකර්මයට අදාල අනෙක් දේවල් පාලනය නොකර කෘෂි රසායන පමණක් පාලනය කරන එක ටිකක් අමාරු වැඩක්. කෙනෙක් එලවලු වගාකරන එක රැකියාවට කරන කොට ඒක එයාට තනිකර කනාමුට්ටි සෙල්ලම වගේ එකක්. ඝොවීන්ට විත්‍රක නෙවෙයි රටටම හරිහමන් සැලැස්මක් මාවතක් නැහැ. ගොවියො වවන එලවලු වලට නිසි මිලක් නැහැ. ඔවුන් ආයෝජනය කරන මුදලින් අපිට ලැබෙන මුදල මොනම විදියකින් වත් කලින් ප්‍රෙඩික්ට් කරන්න අමාරුයි. අපි මේ සතියෙ තෙල්පෝර ගහල මිල තියෙන කාලෙට අස්වැන්න වැඩිපුර ටිකක් බාගත්තෙ නැත්තං ඊලග සතියෙ අනික් මැහි වලිනුත් පලදාව ඇවිත් දඹුල්ලෙත් බඩු හැදිලා අපේ අස්වැන්න දෙන්න වෙන්නෙ හෙන අඩුවට. පෝර එහෙම වැඩ කරන්න කල් යනවා කියල කස්ටිය කියයි. ඒත් හොදට වතුර ගහපු හරි වැස්ස තිබුන කාලෙකදි යූරිය ගහල සතියෙන් වගාවෙ තියෙන කහපාට කොළ පාටට හැරෙනවා.

පාරිසරික ගොවිතැන රසායනික ගොවිතැනට වඩා වැඩි පලදාවක් ලබාදෙන බව.

Dr Vandana Shiva මහත්මිය ඉන්දියාවේ
 ප්‍රාරාගොගිකව පෙන්වා දුන් සත්‍ය.

කොන්ටම් භවුතික විද්‍යාව ගැන ආචර්ය උපාදියක් ඇති මේ කාන්තාව අද ලෝකයට වැදගත් වන්නේ ඇයි දැයි බොහෝදෙනා අසනු ඇති.

1985 අවදියේ ලෝකයේ විශාල කෘෂි කාර්මික සමාගම් ලෝකයේ බිජ තම ග්‍රහණයට ගැනීමට නීති සම්පාදනය කරන බවට දැනුවත් වූ මෙතුමිය කරන වැදගත්ම දේ නම් ඉන්දියාවේ දේශීය බිජ සංරක්ෂණයට කණ්ඩායමක් ඇති කරගෙන ඉන්දියාව පුරා දේශීය බිජ එකතුකිරීමත් විවිද පුද්ගලයන් අතර බෙදා හැරීමත් නිසා මේ විශාල සමාගම් වලට සම්පුර්ණයෙන්ම බිජ තම ග්‍රහණයට ගැනීමට නොහැකිවෙනවා.

මිට අමතරව ජාන වෙනස්කරන ලද බිජ ඉන්දියාවට ගෙනඒමට අපහසු වෙන්නේ මෙතුමිය විසින් සංවිදානය කල ආයතන වලින් නඩු පැවරීම නිසයි.

 මෙහි දී අප ආකාර කීපයකින් දැනුවත් විය යුතුයි.

 

01. දේශීය බිජ අභාවයට යාම සහ රසායන කෘෂි කර්මයට පාර කැපීම.

 

අද ශ්‍රී ලංකාව තුල වගා කරන සියලුම පාගේ බෝග යන්ගේ බීජ ආනයනය කරන බව වගාකරන ගොවියා පමණක් නෙමෙයි කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලදාරීන් පවා නොදන්නා කාරණයක් වී ඇත.

කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලදාරීන් දැනුවත් අයත් මේවා කුමන විදේශීය සමාගමටකට අයත් දැයි නොදනී, විවිද නම්වලින් විදේශීය සමාගම් ඇතත් මේවා සියල්ලගේම මව් සමාගම් ලෝකයේ විශාල බිජ සමාගම් 5 ක් පමණ අතේ පවති.

මේ ආතර ප්‍රමුකයා මොන්සේන්ටෝ සමාගමයි, මේ වියාපාරයේ ඇති දක්ෂතාව බොහෝදෙනා නොදනී.

ටිකක් සිතන්න ශ්‍රී ලංකාවේ 90% වැඩි ගොවින් ආතර මේ සමාගම් වල බීජ ප්‍රවර්දනය කරන තුරා මේ රටේ කෘෂි විද්වතුන් බුධිමතුන්, ජාති හිත්ය්ෂින් ජනමාද්‍ය ආදී මෙකි නොකී අයටනොදනෙන විදියට මෙය සිදුකිරීමට හැකි වීමට මුලික හේතුව වුයේ දැනුම බෙදාහරින මුලික මාද්‍ය වන රුපවාහිනී සහ ගුවන් විදුලියත් පුවත් පත් වල විවේචනය කරන ජනමාද්‍ය නිහඩ කිරීමට මේ විශාල සමාගම් නිර්ලොබිව කරන ලද මුදල් ආයෝජනයයි.

අද වනවිට අන්තර්ජාලය මහින් බොහෝදෙනා මෙකරුණ ගැන දැනුවත් වීමට හැකිවී තිබේ.

මුලින්ම මේ සමාගම්වලට උවමනා වුනේ දේශීය බීජ සාමාන්‍ය ගොවීන්ගෙන් ඉවත් කිරීමයි.

එයට මුලික හේතුවක් තිබෙනවා, මේ බිජ මගින් නැවත නැවත අලුත් බිජ නිපදාවා ගැනීමට ගොවීන්ට හැකි වීමයි. අනෙක් කාරණය කෘෂි රසායන යෙදීමෙන් පලදාවේ වැඩිවීමක් ඇතිකිරීම කල නොහැකි වීමයි.

 ඇත්තවශයෙන් මේ කෘෂි රසායන පැමිණියේ මේ වගාව දියුනු කිරීමට නොවන අතර බොහෝ කෘෂි රසායන යුද්ද කාලයේ බෝම්බ නිෂ්පාදනයට යොදාගන්න ලද රසායන ද්‍රව්‍යයි ලෝකයේ යුද්ධ අඩුවීම සමග මේ රසායන ද්‍රව්‍ය නිපදවන සමාගම් වලට සිදුවුනා නව වෙළදපොලක් මේ සදහා සොයාගැනීමට ඔවුන් මුලින් පලිබෝධ නාශකයක් ලෙස ප්‍රවර්දනය කිරීමේ දී ඇතිවූ මුලික ගැටලුව නම් ලෝකයේ සොබාවික බිජ වලට මේ පලිබෝධ සහ පොහොර නිසා එතරම් සැලකිය යුතු අස්වැන්නක් නොලැබෙන බවයි, මිට හේතුව පසට මේ විෂ ද්‍රව්‍ය යෙදීමේදී පස නිසරුවිමත් මේවායේ විෂ නිසා සොබාවික භෝගය මැරීමත් කියන කරුණයි.

 මෙයට විසදුමක් ලෙස සොයාගන්නේ වස වලට ඔරොත්තු දෙන බෝග නිපදවීමයි. විශාල සමාගම්වන මේවා තම බලවත් ප්‍රචාරණ විධි යොදමින් ලෝකය පුරා මෙම බීජ ගොවීන්ට නොමිලේ ලබාදෙන ආතර මෙමගින් බංකොලොත් වීමට නියම්නිත රසායන කර්මාන්ත වලට නව ජීවයක් ලබාදෙනවා.         

 

   02. රසායන කෘෂි ක්‍රමයේ දෙවැනි ඉනිම පටන්ගන්නේ මෙසේ බීජ නිපදවීම මගින් විශාල වෙළදපොලක් ඇතිබව නිෂ්පාදකයාට වැටහීම තුලින් එනම් එකවරක් බීජ විකුනනවාට වඩා වගාකරන සෑම වාරයේම ගොවියාට බීජ විකිණිය හැකිනම් රන් ආකාරයක් ලැබෙන බව මේ ආයතන සොයාගන්නවා.

මෙහිදී මෙය සිදුකිරීමට ඇති මුලික ගැටලුව නම් වගාකිරීමට ලබාදෙන බිජ මගින් ඇතිවන භෝග වලින් නැවත බීජ පාවිච්චියට ගත නොහැකි බවට පත් කිරීමයි.

මෙනිසා ගොවියාට සෑම වසරකම බීජ මිලදීගන්න වෙනවා. මේය උගුලක් බව මෙරටේ කෘෂි විද්වතුන් ජනතාව දැනුවත් නොකිරීමට අපුරු හේතුවක් තියනවා.

එනම් රජයේ සියලු කෘෂි විද්යාපීට වල ඉහල තනතුරු දරන්නන් තම සමාගම්වලින් වැටුප් ලබන සේවකයන් බවට පත්කිරිමයි.

බොලොග් කරුවෙකු වන "සරසා තුමා" 

http://mallepol.blogspot.com/

පෙන්වාදුන්න

Director of the Agriculture Education Unit (AEU) of the Faculty of Agriculture

හි ආචර්ය බුද්ධි මාරබේ CIC ආයතනයේ අද්යක්ෂක වරයෙක් කියල. අතුරලියේ රතන හිමියන් මෙගැන කිව්වා මතකයි.

මෙවැනි ඉහල තනතුරු වල තමන්ගේ ගැත්තන් පත්කරගන්න මේ සමාගම් (හෝව් දැන් කියයි CIC සමාගම දේශීය සමාගමක් කියල නමුත් දැනගත යුත්තේ මේ දේශීය සමාගම ආනයනය කරන්නේ විදේශීය රසායනද්‍රව්‍ය බව )

අවසානයේ පර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වරුන් මිලදිහනිමත් සිදුකරනවා.

ඉතින් උවමනා නීති සම්පාදනය සුළු දෙයක්.

මම මිට පෙර ලිපියෙන් http://lankasithuwili.blogspot.com/2016/04/blog-post.html

ඉතා ආකර්ශනිය නම්වලින් ජනතා විරෝධි පනත් සම්මත වීම ගැන කතාකලා.

නැවත මාතෘකාවට අවොත් මේවිදිය ක්‍රියාවලියක තුන්වන අධියර සහනාදාර සැපයීමයි.

 03. ගොවියන් සහනාධාර උගුලේ සිරකිරීම සහ මහජනයාට වස කැවීම.

ඇත්තෙන්ම විශාල ප්‍රචාරන ජාලයක් මගින් මිනිසුන්ගේ මොලය සෝදලා තියන්නේ රසායන කෘෂි කර්මයෙන් තොරව වැඩිවෙන ජනතාවට ආහාර නිපදවීමට අපහසු බව.

ඇත්ත සත්‍ය තමයි රසායන කෘෂි කර්මයේ පලදායිතාව කාබනික  කෘෂි ක්‍රමයට වඩා බෙහෙවින් අඩුයි,

එයට හේතුව මෙයයි රසායනික කෘෂිකර්මයේ පලදාව ලෙස පෙන්වන්නේ එක බෝගයක් විශාල ලෙස වැවීමයි මිනිසා පස නිසරු වෙනවට අමතරව කාබනික ව බෝග වර්ග කීපයක් වැවීම නිසා ඇති වන පලදාව ගණනය නොකරයි.

හිතන්න අක්කරයක් රසායන ද්‍රව්‍ය යොදල  මිරිස් වවනවා කියල අපි හිතමු මිරිස් කිලෝ 1000 ක් ලැබෙනවා කියල නමුත් කාබනිකව මිශ්‍රව ගොවිතැන නිසා මිරිස් කිලෝ 500 ක් ලැබුනත් අදාළ ඉඩමේ වගාග්කරන ගම්මිරිස් කිලෝ 100 ත් බටු කිලෝ 100 ත් තක්කලින් කිලෝ 250 බණ්ඩක්ක කිලෝ 250 ක් වැනි මිශ්‍රව වගාකිරීමෙන් විශාල පලදාවක් ලබාගත හැකියි.

 

මෙහි වාසිය නම් මේවට හානිකරන කෘමින් විලෝපිතයන් විසින් කාදමිමයි.

රසායන කෘෂි කර්මය අපට නොගැලපුනත් බටහිර රටවල විශාල ලෙස වගා කරන නිසා ඔවුන්ට මිශ්‍ර බෝග වගාව වාණිජව කල නොහැකියි මක්නිසාද යත් විශාල වශයෙන් පලදාව නෙලන යන්ත්‍ර මහින් විවිද බෝග ඇති විට කල නොහැකි වීමයි.

නමුත් ශ්‍රී ලංකාවේ මෙය සිදුකරන්නේ කෙසේද ? අප යන්ත්‍ර වලින් අස්වනු කැපීම සිදුකරන්නේ ඉතා සුළු පරිමානවයි ගොවිතැන කරන පිරිස 90% පමණ සුලුපරිමාන නිෂ්පාදකයෝයි.

මෙවැනි තත්වයක් මත රජය උත්සාහ ගත්තෙත් ගනිමින් සිටින්නේත් මේ සුළු ගොවින් ගොවිතැනින් ඉවත් කර මහාපරිමාණ සමාගම් වලට කෘෂිකර්මය බාර දීමයි.

නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයෙක් වන හර්ෂ සිල්වා මැතිතුමා ගොවීන්ට ඉඩම්වල අයිතිය ලබාදීම සිදුකල යුතු බවත් එමගින් ඔවුන්ට ණය පහසුකම් ලබාගැනීමත් තම වියාපාරය දියුණු කිරීමත් කලහකී බවත් කියන ආතර මෙගාපොලිස් නගර ඉදිකරමින් කෘෂි කර්මයෙන් ඉවත් කරන මින්සුන් නගරයට එකතු කිරීමේ නුතන වැඩපිළිවලට ඔහු පක්ෂපාති වේ.

මෙහිදී සිදුකිරීමට බලාපොරොත්තු වෙන්නේ බොහෝදෙනා සතුව පවතින ඉඩම් ධනවත් සමාගම් කීපයක් සතු කිරීමේ කුට වැඩ පිලිවලකි.

මෙය ක්‍රියාත්මක වන්නේ අපරටේ පමණක් නෙමෙයි ඉන්දියාවේත් සිදුවේ.

 

1991 ඉන්දියාවේ  ජාන වෙනස් කරන ලද Bt cotton   

මගින් සිදුවුනේ කුමක්ද ? ගොවීන්ට බිජ වෙළදපොලින් මිලදීගැනීමට සිදුවීමයි මෙතක් නොමිලේ ලැබුන මෙම බිජ මිලදීගැනීමට ඉන්දිවවේ ණය පහසුකම් ලබාදුන් ආතර ගෙවාගත නොහැකි ණය බර නිසා ගොවින් ලක්ෂ ගණනින් සියදිවි ඝානිකරගැනීමේ ප්‍රවනතාවයක් ඇතිවිය, මෙහිදී වන්දනා ශිවා පෙන්වාදෙන්නේ මෙම සියදිවි නසාගැනීමේ ප්‍රවනතාවය මුලින්ම ඇතිවී අත්තේ බහුජාතික සමාගම් වලින් වගාකරන ලද

Bt cotton අශ්‍රිතව බව අනාවරණය කරයි.

 

ඇත්තටම මේ සිදුවන්නේ කුමක්ද ?මෙය තනිකරම බහුජාතික සමාගම් ජනමාද්යේ සහය ඇතුව සියලුම ඉහල අද්යාපන ආයතන වලට තම ඉත්තන් පත්කර ගෙන රටත් ජනතාවත් ගොනාට අන්දමින් කරනු ලබන නුතන මන්කොල්ලයයි.

මෙය කොතරම් දියුණුද කියනවනම් රසායනික පොහොර ගොවියාට නොමිලේ ලැබෙන බව පෙන්වමින් කරන ඇස්බන්දුමකි.

 

රසායනික පොගොර සදහා යන මිලත් එයින් ලැබෙන පලදාවත් කාබනික පොහොර සදහා යන මිලත් එයට ලැබෙන පලදාවත් සමග සංසන්දනය කිරීමේදී කාබනික ආහාර වල පලදායිතාව ඉතා ඉහල බව ලැබෙන තුරතුරු මගින් අනාවරණය වේ.

 

නමුත් මෙතෙක් රසායනික පොහොර යොදා පස විනාස කල පොළවක එකවර සමාගම් වලින් ලැබෙන බිජ යෙදුවොත් ලැබෙන අස්වැන්න ඉතා දුර්වල බව තේරුම් ගැනීමට සිදුවේ.

මෙනිසා මුලින්ම කල යුතු වන්නේ දේශීය බිජ ගොවීන්ට ලබාදීමයි. දෙවනුව කාබනික ක්‍රමයට පස සැකසීමට පහසුකම් ලබාදීමත් කාබනික පොහොර රජය විසින් ගොවීන්ට ලබාදීමත්, ජිවම්මෘතම් නමැති ශුද්ද්‍ර ජීවින් මනින් නයිට්‍රිජන් පොලවට එක්කර ගැනීමේ විදික්රමත් පසේ ශුද්‍ර ජීවින් වර්දනය කරන ක්‍රමවිදී ගැනත් ගොවියා දැනුවත් කල යුතුයි.

මෙසේ නිපදවන කාබනික බෝග සදහා වෙළදපොල සොයාදීම රජය කලයුතු නෑ මොකද දැනටමත් අති දැවැන්ත වෙළදපොලක් මේ සදහා තියනවා.

මෙම නිෂ්පාදනය මහාපරිමාණයෙන් කරන විට ගොවියාටත් හොදමිලකුත්  පාරිබෝගිකයාට අඩු මිලට වසවිසෙන් තොර ආහාරත් ලග්බගත හැකියි.